ปฐมบท: ชีวิตใหม่ในกรงทอง
กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ปะทะเข้ากับจมูกทันทีที่ผมลืมตาขึ้น เพดานสีขาวสะอาดตาและโคมไฟระย้าคริสตัลราคาแพงระยับไม่ใช่สิ่งที่ผมควรจะเห็นหลังจากถูกรถบรรทุกพุ่งชนกลางสี่แยก
"คุณหนู... คุณหนูฟื้นแล้วหรือคะ!" เสียงอุทานด้วยความดีใจของหญิงวัยกลางคนในชุดเมดทำให้ผมต้องขมวดคิ้ว
ผมชื่อ 'พชร' ดีไซเนอร์หนุ่มที่กำลังรุ่งเรืองในวัย 28 แต่ตอนนี้พอมองไปในกระจกเงาบานใหญ่ที่ปลายเตียง คนที่สะท้อนกลับมากลับเป็นชายหนุ่มใบหน้าซูบเซียว ดวงตาหม่นเศร้าแต่ทว่ากลับงดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ นี่มันร่างของ 'รินทร์' ตัวละครสมทบในนิยายน้ำเน่าที่ผมเพิ่งอ่านจบไปก่อนตายนี่นา!
รินทร์ คือแม่เลี้ยงใจร้ายที่แต่งงานเข้ามาในตระกูล 'อัครเดชโภคิน' เพียงเพื่อหวังสมบัติ เขาโขกสับลูกชายทั้งสองของสามีที่เสียชีวิตไปอย่างทารุณ จนสุดท้ายเมื่อเด็กทั้งสองโตขึ้น คนหนึ่งกลายเป็น 'พระเอก' ผู้ผดุงความยุติธรรม และอีกคนกลายเป็น 'ตัวร้าย' ผู้เหี้ยมโหด ทั้งคู่ร่วมมือกัน (เป็นครั้งแรกและครั้งเดียว) เพื่อส่งแม่เลี้ยงคนนี้ลงนรก
"คุณแม่ครับ..." เสียงเล็กๆ สั่นเครือดังขึ้นที่ประตู
ผมหันไปมอง เด็กชายสองคนยืนเกาะขอบประตูอยู่ คนพี่ชื่อ 'หมอก' (ว่าที่พระเอก) ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยวเกินวัยพยายามบังน้องชายไว้ข้างหลัง ส่วนคนน้อง 'เมฆ' (ว่าที่ตัวร้าย) กำลังกอดตุ๊กตาเน่าๆ สะอื้นไห้เงียบๆ
ในนิยาย รินทร์เพิ่งจะตบหน้าเมฆจนล้มลงเพียงเพราะเด็กน้อยทำแจกันแตกก่อนจะสลบไป แต่ตอนนี้... ผมมองเห็นเพียงเด็กขาดรักสองคนที่กำลังตัวสั่นเทา
เอาล่ะพชร ถ้าไม่อยากถูกสับเป็นชิ้นๆ ในอีกสิบปีข้างหน้า มหาภารกิจล้างสมองและถมน่าน้ำใจให้ลูกชายคงต้องเริ่มเดี๋ยวนี้!
Guest
